Tho helpt de media

Capture

Omdat het voor iedereen in het landschap van de gedrukte pers zware tijden zijn, en omdat goede ideeën vaak wél voor de hand liggend zijn maar meestal over het hoofd gezien worden dacht ik P Magazine een handje te helpen. En de rest van de mannelijke bevolking ook wat dat betreft.

P1P2p3P4P5P6P7

Voor wie toch net dat tikkeltje avontuurlijker wil zijn en z’n mannelijke G-spot wil stimuleren heb ik één woord: Papercuts. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

Advertenties

… en al de rest is parking (3)

wk foutparkeren.jpg

Lees eerst
Lees tweedst
Dit heeft er ook iets mee te maken maar de relevantie mindert zienderogen

Woensdag dertig maart, een dag van dertien in een dozijn. Te veel kinderen om goed te zijn banjeren schaamteloos door mijn ochtendlijke aura terwijl ik op weg ben naar de arbeidsplaats. Stapels stompzinnige bezighoudingstherapie -door collega’s omschreven als werk- vervuilen mijn mailbox. De koffiemachine brouwt met veel kabaal een mengsel dat iets weg heeft van de laatste geuten van een lavement op z’n terugweg, dus het wordt weer wat water. Buiten is het grijs en regenachtig, maar misschien ook niet. Op zich maakt dat niets uit, want binnen hoeft er toch niets te groeien. Het enige dat er toe doet is dat de week op z’n kantelpunt zit, en dat m’n beenhouwer naar eigen zeggen niets te maken heeft met IS. Alsof ik daar aan twijfelde, de lieve worstendraaier.

Tot plots, iets na het zeer exacte tijdstip waarop de overdag overdreven en onecht gemotiveerde bedienden het gebouw uit spurten als zou hun wagen binnenkort in een pompoen veranderen, en iets vóór het magische overwinningsgevoel dat zich meester van me maakt als de laptop met een droge klik het laatste restje van weer een vervelende dag op hapt, het mirakel geschiedde (Haaaaaaaaaaa):

new mail

Na maanden wachten krijg ik een antwoord op mijn verzoek! Van een mens! Het moment van de waarheid is aangebroken! Slacht het vetste lam! Bel de bard en laat hem een lied ter ere van dit eigenste moment componeren! Hoera, hoera, driewerf fucking hoera!

Spoiler alert: Een anticlimax erger dan een meisje beffen op de vierde dag van een erg warm en door sanitaire ellende geplaagd festival incoming.

mail denis

Wat? Hebben ze daar twee maanden voor nodig gehad? Zum Kotzen. Ten eerste: Het is erg makkelijk om oprechte excuses te veinzen vanuit het paleis der volksverlakkers. Ten tweede: Met hoevelen spijt het hen en begrijpen ze mijn situatie? Ik dacht dat enkel koningen, bisschoppen en pausen zich mochten bedienen van het pluralis majestatis? En ten derde: Nu zouden er plots wel agenten in mijn straat kunnen komen? Daar moet ik het fijne van weten:

schepen schaarbeek1schepen schaarbeek2

Twee weken later mocht ik nog steeds geen antwoord ontvangen, maar ik ben hoopvol: Op straat staat al een hele week een oranje camionette geparkeerd volgens observatietip 1. Benieuwd naar de bevindingen van het team!

 

 

 

Eendracht maakt macht (1)

ah den tho

In Schaarbeek wonen heeft zo z’n nadelen, daar gaan we niet flauw over doen. Het kwartier van verlept plezier wasemt de permanente walm van zongedroogde pis uit, en als de wind uit de foute richting waait kan m’n geoefende neus zelfs een hint van manzaad oppikken. Het is hier erg moeilijk om een lapje spek te scoren.  Elke straat is een soort veelgebruikte Bermuda-driehoek die zwartgeblakerde fornuizen en platgenaaide matrassen verslindt. Eenrichtingsstraten zijn een puur theoretische aangelegenheid. Jonge chauffeurs houden met een niet te bevatten passie van snoeiharde, Aladdin-achtige tsjingel tsjangel. De heersende politieke partij is de Waalse tegenhanger van het Vlaams Belang. Etc.

In Schaarbeek wonen heeft echter ook één gigantisch groot voordeel: Je buurman is de koning.

Brief aan de koning

Ik verstuurde deze brief op maandag 28 maart. Ik mocht nog steeds geen antwoord ontvangen. Ik ben teleurgesteld in onze vorst.

(De brief aan de koning werd verstuurd naar aanleiding van dit, dan dit, en uiteindelijk dit)

… en al de rest IS parking (2)

ceci n'est pas un garage2

Lees eerst deel 1

Wanneer men mailt met overheidsinstellingen draait het allemaal om expectation management. Ik ben niet teleurgesteld. Geheel in de lijn der verwachting mocht ik namelijk nog steeds geen antwoord ontvangen van de gemeente. Ik begrijp dat de boog niet altijd gespannen kan staan, maar als de pees in Schaarbeek nog wat losser komt te hangen zal ze binnenkort haar eigen Tena Lady Protective Underwear Plussen beginnen nodig hebben. Ik vermoed echter dat mijn mails wel degelijk gelezen worden, want twee weken geleden zag ik hier een verloren GAS-ambtenaar door de straat struinen. Met vertwijfeling in de ogen ging ze op goed geluk aanbellen bij adressen waar men zich bediende van de dubbele filemethode. Maar net zoals één zwaluw de lente nog niet maakt, kun je ook niet verwachten van één GAS-ambtenaar dat ‘ie een jarenlang verwaarloosd beleid op een namiddag kan rechttrekken.

Ik dus een tweede (in feite derde) mail geschreven. Misschien een tikje agressiever dan de vorige, maar daarom niet slechter bedoeld. Als ik m’n paaltjes krijg viert het machiavellisme hoogtij, als mijn garagepoort het nieuwe gemeentelijk pissijn wordt zal ik het wel weer zelf gezocht hebben. Hoop is de roede die ons door het leven blijft jagen.

schaarbeek 1schaarbeek 2schaarbeek 3

Met vriendelijke groeten en zo voort, al zal het waarschijnlijk niet veel zoden aan de dijk brengen.

Deel 3

… en al de rest is parking (1)

Vervelend geparkeerd

In mei van het jaar 2015 besloten mijn vriendin en ik om ons een woonst aan te schaffen in het pittoreske Schaarbeek. Dankzij het werk van m’n compagnonne, en dankzij de invloed van de automobiellobby op de regering, beschikken wij over één salariswagen. Gezien parkeerplaats vinden in Schaarbeek ongeveer even eenvoudig is als schaamluis ontdekken in Pierluigi Collina’s slipje, besloten we dat die woonst moest beschikken over een garage. Kwestie dat wanneer het ros de stal geroken heeft, hij van het hooi wil gaan vreten zonder al te veel poespas, je kent dat wel.

De buren zijn helaas een andere mening toegedaan en geloven duidelijk niet in concepten als “parkeerplaats voorbehouden voor gehandicapten” of “uitritten van huizen die niet de mijne zijn vrijhouden” of “de openbare baan is geen werkplaats waar je het chassisnummer van je vreemd gedeukte BMW op het gemak kunt zitten afvijlen”. Op den duur erg vervelend, dus wat doe je dan? Juist ja, de stinkende wind van de onvrede richting het gemeentehuis blazen met behulp van een briefje. Als we daar al niet meer met onze grieven terecht kunnen, waar dan nog wel? Via een webform op hun site kon ik m’n ei kwijt, maar daar mocht ik na een week ongeduldig wachten nog geen antwoord op ontvangen. “Werklust” en “gemeentepersoneel” zijn dan ook antoniemen van het zuiverste water.

Ziehier mijn eerste reminder. Velen zullen ongetwijfeld volgen, want ik vrees dat deze intussen ook al verloren is gegaan:

Schaarbeek2

Vol verwachting klopt mijn hart!

Deel 2

The art of retention (3)

puppy

(Dit is het derde deel van het nieuwe standaarddrieluik in de wereld van klantvriendelijkheid. Klik hier voor het eerste en hier voor het tweede deel)

Als de rook opgetrokken is en de machetes begraven zijn, kijk je vaak terug naar het slagveld met gemengde gevoelens. Er werden dingen gezegd, gedaan, die de andere partij mogelijk gekwetst hebben. Misschien opzettelijk, misschien niet. Elk gevecht laat z’n littekens na. Had ik zo veel kakmetaforen moeten gebruiken? Had ik moeten dreigen met andere boekenwinkels? Had ik het idee van virtuele kortingsbonnen in een bedrijf z’n poeperd te duwen moeten opperen?

Ja.

Screenshot_2016-02-25-11-26-56

Morgen ligt “The art of war” in m’n brievenbus. Ik ben een hoer. Laat het genezingsproces beginnen.