Eendracht maakt macht (1)

ah den tho

In Schaarbeek wonen heeft zo z’n nadelen, daar gaan we niet flauw over doen. Het kwartier van verlept plezier wasemt de permanente walm van zongedroogde pis uit, en als de wind uit de foute richting waait kan m’n geoefende neus zelfs een hint van manzaad oppikken. Het is hier erg moeilijk om een lapje spek te scoren.  Elke straat is een soort veelgebruikte Bermuda-driehoek die zwartgeblakerde fornuizen en platgenaaide matrassen verslindt. Eenrichtingsstraten zijn een puur theoretische aangelegenheid. Jonge chauffeurs houden met een niet te bevatten passie van snoeiharde, Aladdin-achtige tsjingel tsjangel. De heersende politieke partij is de Waalse tegenhanger van het Vlaams Belang. Etc.

In Schaarbeek wonen heeft echter ook één gigantisch groot voordeel: Je buurman is de koning.

Brief aan de koning

Ik verstuurde deze brief op maandag 28 maart. Ik mocht nog steeds geen antwoord ontvangen. Ik ben teleurgesteld in onze vorst.

(De brief aan de koning werd verstuurd naar aanleiding van dit, dan dit, en uiteindelijk dit)

Advertenties

… en al de rest IS parking (2)

ceci n'est pas un garage2

Lees eerst deel 1

Wanneer men mailt met overheidsinstellingen draait het allemaal om expectation management. Ik ben niet teleurgesteld. Geheel in de lijn der verwachting mocht ik namelijk nog steeds geen antwoord ontvangen van de gemeente. Ik begrijp dat de boog niet altijd gespannen kan staan, maar als de pees in Schaarbeek nog wat losser komt te hangen zal ze binnenkort haar eigen Tena Lady Protective Underwear Plussen beginnen nodig hebben. Ik vermoed echter dat mijn mails wel degelijk gelezen worden, want twee weken geleden zag ik hier een verloren GAS-ambtenaar door de straat struinen. Met vertwijfeling in de ogen ging ze op goed geluk aanbellen bij adressen waar men zich bediende van de dubbele filemethode. Maar net zoals één zwaluw de lente nog niet maakt, kun je ook niet verwachten van één GAS-ambtenaar dat ‘ie een jarenlang verwaarloosd beleid op een namiddag kan rechttrekken.

Ik dus een tweede (in feite derde) mail geschreven. Misschien een tikje agressiever dan de vorige, maar daarom niet slechter bedoeld. Als ik m’n paaltjes krijg viert het machiavellisme hoogtij, als mijn garagepoort het nieuwe gemeentelijk pissijn wordt zal ik het wel weer zelf gezocht hebben. Hoop is de roede die ons door het leven blijft jagen.

schaarbeek 1schaarbeek 2schaarbeek 3

Met vriendelijke groeten en zo voort, al zal het waarschijnlijk niet veel zoden aan de dijk brengen.

Deel 3

… en al de rest is parking (1)

Vervelend geparkeerd

In mei van het jaar 2015 besloten mijn vriendin en ik om ons een woonst aan te schaffen in het pittoreske Schaarbeek. Dankzij het werk van m’n compagnonne, en dankzij de invloed van de automobiellobby op de regering, beschikken wij over één salariswagen. Gezien parkeerplaats vinden in Schaarbeek ongeveer even eenvoudig is als schaamluis ontdekken in Pierluigi Collina’s slipje, besloten we dat die woonst moest beschikken over een garage. Kwestie dat wanneer het ros de stal geroken heeft, hij van het hooi wil gaan vreten zonder al te veel poespas, je kent dat wel.

De buren zijn helaas een andere mening toegedaan en geloven duidelijk niet in concepten als “parkeerplaats voorbehouden voor gehandicapten” of “uitritten van huizen die niet de mijne zijn vrijhouden” of “de openbare baan is geen werkplaats waar je het chassisnummer van je vreemd gedeukte BMW op het gemak kunt zitten afvijlen”. Op den duur erg vervelend, dus wat doe je dan? Juist ja, de stinkende wind van de onvrede richting het gemeentehuis blazen met behulp van een briefje. Als we daar al niet meer met onze grieven terecht kunnen, waar dan nog wel? Via een webform op hun site kon ik m’n ei kwijt, maar daar mocht ik na een week ongeduldig wachten nog geen antwoord op ontvangen. “Werklust” en “gemeentepersoneel” zijn dan ook antoniemen van het zuiverste water.

Ziehier mijn eerste reminder. Velen zullen ongetwijfeld volgen, want ik vrees dat deze intussen ook al verloren is gegaan:

Schaarbeek2

Vol verwachting klopt mijn hart!

Deel 2

The art of retention (3)

puppy

(Dit is het derde deel van het nieuwe standaarddrieluik in de wereld van klantvriendelijkheid. Klik hier voor het eerste en hier voor het tweede deel)

Als de rook opgetrokken is en de machetes begraven zijn, kijk je vaak terug naar het slagveld met gemengde gevoelens. Er werden dingen gezegd, gedaan, die de andere partij mogelijk gekwetst hebben. Misschien opzettelijk, misschien niet. Elk gevecht laat z’n littekens na. Had ik zo veel kakmetaforen moeten gebruiken? Had ik moeten dreigen met andere boekenwinkels? Had ik het idee van virtuele kortingsbonnen in een bedrijf z’n poeperd te duwen moeten opperen?

Ja.

Screenshot_2016-02-25-11-26-56

Morgen ligt “The art of war” in m’n brievenbus. Ik ben een hoer. Laat het genezingsproces beginnen.

 

The art of retention (2)

goed geprobeerd

(Dit is het tweede artikel in een razend spannende trilogie. Lees het eerste deel hier)

Als er nu eens één ding is waar ik nóg meer van houd dan aan allerlei voorwaarden gebonden reductiebons, zijn het wel enquêtes. Ik vind het HEERLIJK hoe men peilt hoe ontevreden je precies bent, zelfs nadat je een (tot op heden door hen onbeantwoorde) e-mail hebt gestuurd waarin je die zure smaak in je bek met handen, voeten en metaforen bij de vleet hebt uitgelegd. Die e-mail zal ook niet meer beantwoord worden, want op het moment dat je die bevraging ontvangt is jouw dossier bij hen gesloten. Zo, dat hebben we weer goed gedaan zeg! Een gouden ster voor Angeline, weer een gestrande zeester terug in het water gewipt.

Ikzelf ben nooit een cijfermannetje geweest. Ik ben er ooit in geslaagd om 13 % op een examen wiskunde te scoren. De commentaar was de volgende:

Tho, of je nu slim of dom bent laat ik in het midden
Lui ben je alleszins

Nagels met koppen. Vanuit mijn administratieve achtergrond begrijp ik het gemak van getallen, maar wanneer het zoiets fragiels als het langzaam opgebouwde vertrouwen van een relatie betreft drukken ze mijn inziens niet altijd precies uit wat er aan het handje is. Daarvoor zijn woorden nu eenmaal beter. Daarom een laatste poging:

  • Bol.com, langzaam waren we de liefde aan het bedrijven. Je keek me aan alsof we elkaar begrepen, zette je schrijlings op me, en scheet me vervolgens helemaal onder.
  • Bol.com, we kochten samen een appartement. Jij wou een grote living, want die zijn uitermate geschikt om feestjes in te doen, zo overtuigde je me. Ik kom op een dag terug van het werk, om je in het midden van een daklozenorgie aan te treffen op onze hardhouten vloer. Schuldbewust kijk je me aan, om vervolgens heel het parket onder te schijten.
  • Bol.com, je trakteert me op een ijsje. Ik schijt mezelf onder. Ik ben lactose intolerant. Als je me een béétje kent had je dat geweten
  • etc…

Je begrijpt waar ik naartoe wil. Mijn mening is dat ik niet blij ben met jullie lamme antwoord. Mijn mening is dat een kortingsbon korting moet geven op ALLES wat jullie verkopen, of dat je ‘m anders maar in een klein bolletje rolt en in je voeg propt. Mijn mening is dat wanneer mensen de moeite doen om een e-mail te sturen je er eentje terugstuurt in plaats van hen lastig te vallen met kut-enquêtes.

Steeds tot uw dienst,

Tho.

Benieuwd naar het slot? Hier zo!

The art of retention

bol

Sinds een aantal jaren spendeer ik af en toe m’n zuurverdiende gouden dukaten op het internet aan spullen die ik niet altijd even hard nodig heb, maar op dat moment toch ECHT WEL. Dat de leveringen vaak een pain in the ass zijn neem ik er als kinderziekte graag bij, zeker gezien bedrijven zoals Boxigen hard aan het werk zijn om die aambei vakkundig te verwijderen. De hoogste tijd voor bol.com en consoorten om te timmeren aan langdurige klantenrelaties, vertrouwen en alles wat nodig is om nog meer geld uit de zakken van de verveelde werkmens te troggelen, zou je dan denken.

Onlangs ontving ik een onschuldig ogend mailtje van de grootste online retailer der Nederlanden, bol.com, met de boodschap dat ze me misten, en dat het de hoogste tijd was om nog eens te grasduinen door hun virtuele winkelrekken. Zeven en een halve euro zouden mijn deel zijn als dank. De mens die een korting niet apprecieert moet nog geboren worden, dus argeloos liet ook ik me overtuigen om wederom achterwaarts in de reet te worden genaaid door een gewiekst marketingteam. Of dat hadden ze gedacht:

Bol.com1

Zo, dat is dan opgelost. Binnenkort een verregend boekje uit m’n brievenbus pellen en me lekker ontspannen. Niet volgens Angeline:

Bol.com2

Dit is de eenentwintigste eeuw. Mensen lezen geen kleine lettertjes meer. Sinds ik een smartphone heb ben ik gestopt met de kleine lettertjes op de achterkant van shampooflessen te lezen, en heb ik al de rest ook maar meteen gelaten voor wat het was. Waar ik niet mee gestopt ben, is het associëren van eerdergenoemde minusculen met het schijt:

Bol.com4

We zijn nu twee dagen later, ik heb nog steeds geen antwoord terug gehad, en zal bijgevolg een nieuwe webwinkel moeten zoeken. Waarschijnlijk zijn ze gechoqueerd door de typo’s die het gevolg van m’n alles verblindende teleurstelling zijn. Tja, het is niet de eerste keer dat corrigerende slipjes me met een wrang gevoel achterlaten.

Lees het spannende vervolg hier!