De sollicitatie (1)

Het zal de aandachtige lezer ongetwijfeld niet ontgaan zijn: Mijn stukjes voor het Nieuwsblad waren meh. Bijgevolg heb ik laten weten aan de journaliste waarmee ik samenwerkte dat het niet meer hoefde voor mij. Ze begreep het. Balen, maar langs de andere kant mocht ik nu terug drinken (hetgeen van pas kwam tijdens de eerste zeven -afgrijselijk saaie- afleveringen). Hoera!

En het feest stopte niet, want een paar weken later zei facebook dat één van m’n vrienden me had getagd in een post. Ik verwachtte een aap die aan z’n ballen aan het krabben was of een afstotelijk, door furunkels en spataders geplaagd mormel waar ik volgens de tagger in kwestie mee op date zou moeten gaan, maar neen:Vacature

That’s it, niks extra info. Met het oude gezegde “wie niet waagt, blijft aan z’n fluit trekken tot er strontstrepen op de zitting van z’n bureaustoel staan” in het achterhoofd besloot ik maar een briefje te schrijven. Over-the-top vaardigheden werden niet vermeld, een vervelende taakomschrijving was onbestaande, en laten weten wat ik doe en kan is prima samen te vatten op een A4’tje, dus waarom ook niet:

123

De foto die ik bij m’n sollicitatie voegde:

Kinderen Danny[2140]

Volgende week meer over die foto en natuurlijk ook over het vervolg van de sollicitatie. Tot dan!

Sturm und drang

van-done

Een blogpost naar aanleiding van uitstekend nieuws, het is weer eens iets anders. Ik kreeg onlangs namelijk een telefoontje van een Nieuwsblad-journaliste, nu al verheven tot engel van hoop in mijn annalen, met de vraag ‘of ik geen zin heb om samen iets te schrijven over het programma Temptation Island?’. Mijn vorige post over eerdergenoemd eiland der vuns was haar onder ogen gekomen via die andere engel, beste vriendin Rien, en ze vond ‘m best wel lollig, vandaar. Het feit dat de rubriek in geval van onstuitbare lezerswoede of -aannemelijker- algemene desinteresse meteen weer afgevoerd zal worden mocht me worst wezen, dus schuimbekkend van enthousiasme ging ik op haar aanbod in. En zo komt het dat ik dus vanaf donderdag 2 februari wekelijks een brief mag schrijven over TI voor de website van het Nieuwsblad. Met erg veel mensen die ‘m gaan lezen en zo. Slik.

Onaangekondigd, maar daarom niet minder hard, kwakte de moker van besef plots neer op mijn schedelpan. Ik zal nu een strakke deadline hebben. En ik zal consequent grappig moeten zijn door de constant loerende dreiging van het omgekeerde duimpje. En VIJF  moet vanaf heden met de nodige professionele interesse bekeken worden (lees: dit gaat niet meer). En er groeit tegelijkertijd ook een minuscuul kiempje van hoop! Dat er meer kan zijn dan uitsluitend iteratieve administratieve arbeid! Dat er misschien een soort van toekomst in dat schrijven van me zit als ALS  ALS ik het goed doe in de ogen van de massa! En dat alles deed me dus denken aan een briefwisseling die ik een tijdje geleden had met de beheerder van gemeentezaal “De kriekelaar”.

1

Oops.

2

Bruno nam het goed op, want mijn excuses, die aanvaardt hij. Mensen die mij inspirerende complimenten geven, mogen hun gat al eens afvegen met het groene boekje, zo gaat dat.

3

Mijmerend over wat zou kunnen zijn, diende ik hem fluks van antwoord:

4

Bruno was blij, en misschien was ik die dag wel de architect van zijn meest onproductieve dag ooit. Wie weet?

5

Tot binnenkort op http://www.nieuwsblad.be!

Temptation Island: Binnenkort nóg beter

boot

Op 1 februari is het weer van dat! De enige reden om nog eens naar VIJF te zappen! Infraroodgevoos dat het geen naam heeft, suggestiever dan Japanse blokjesporno! Het gekerm van teleurgestelde ouders die het laatste flinterdunne restje opvoeding van hun dochters gezicht gespoten zien op nationale televisie! De stille maar voelbare wanhoop van productietechnici die zich afvragen of ze voor het inblikken van deze bagger nu écht drie jaar opleiding moesten volgen aan het RITCS!

TEMPTATION -fucking- ISLAND!

Mijn enthousiasme was nauwelijks te bolsteren, want TI, hoewel leeghoofdig en banaal in zijn essentie, is nog steeds een waterdichte garantie op dolle pret. Een uitstekende uitvlucht om op woensdag een bezoekje te brengen aan café Luigi’s, de drinkplaats waar alle dieren zich verzamelen en waaruit hun gezamenlijk hoongelach over de Brusselse savanne rolt, bijvoorbeeld. Een exquis excuus om met de beste vrienden en vriendinnen thuis af te spreken voor een old school TV-avond en plaatsvervangende schaamte om te zetten in gedenkwaardige momenten, ook. Een reden, want als werkmens heb je die blijkbaar nodig in deze debiele alcoholloze tijden, om donderdagochtend een klein katertje te hebben, quoi. Ik was blij, niets meer en niets minder, tot ik zag met wat voor volk men dit jaar weer in de boot ging. RIP Gringo, welkom bimbo. Teleurgesteld besloot ik dat het tijd was voor verandering, tijd (dramatische pauze) voor een brief naar SBS, moeder van VIJF.

12345

Ik wacht nog op reactie van SBS.

Bonus: Linkje voor wie de gigantische tepels van Alex wil bewonderen of de rest van de vrijgezellen met eigen ogen wil zien!

alex

Smout, vet, hesp en spek

Wie mij kent, weet dat ik al graag eens een hapje eten klaarmaak. Wonen in Brussel is daarvoor een godsgeschenk. Schaarbeek telt fruitwinkels bij de vleet, heeft visboeren dat het geen naam heeft, en als ik exotischer ingrediënten van doen heb, spring ik op mijn fiets en zak ik af naar het centrum om mijn tweede favoriete Aziaat een bezoekje te brengen: de Kam Yuen supermarket. Letterlijk elk ingrediënt is op een boogscheut van het gloeiend hete oppervlak van mijn pan verwijderd, op één na: Goed vlees.

Het zit zo dat de onstuitbare opmars van halal beenhouwers niet zo’n geweldige zaak is voor de diversiteit in het aanbod. Soepkippen kun je er voor een prikje op de kop tikken, maar als ik zin heb in een lekkere, malse steak ben ik er aan voor de moeite. Gortdroog, uitgebloed vlees dat enkel en alleen uit de koe werd gehouwen om kauwen te herdefiniëren. Kefta is lekker, maar wordt mijlenver achter zich gelaten door een bord glanzend sappige varkenswangen. Of een flap ribben, zes uur in een smoker en met zoet-hartige barbecuesaus tot gekarameliseerd nec plus ultra verheven. Voor deze zaken ben ik helaas aangewezen op de Colruyts/Carrerfours/Delhaizes van deze wereld, bargoenen die hun spek opspuiten met water en bamboevezel toevoegen aan hun gehakt om op massa te besparen. Nozems die boeren uitpersen tot ze uit pure wanhoop de draagkracht van hun zolderbalken uittesten. Klootzakken die ons, via luiheid en gemakzucht, geleerd hebben te vergeten hoe lekker eten nu eigenlijk ook weer smaakt.

Daar wordt een mens, zacht uitgedrukt, niet vrolijk van. Groot was dus mijn vreugde toen ik via Bruzz.be vernam dat ambachtelijke slagerij Dierendonck zich zeer binnenkort op nog geen twee kilometer van mijn deur vestigt. Ik zag mezelf joelend naar huis hollen met een artisanale ketting boerenworsten rond mijn nek. Een met vet dooraderd stuk West-Vlaams rood lag in mijn fantasie al lillend op mijn snijplak te krijsen om tot 3,5 centimeter dikke plakken versneden te worden en in de geklaarde boter sidderend z’n einddoel, perfect gekorst, te bereiken. De gedachte aan taco’s met traag gegaarde varkensnek en gepekelde rode ui liet het water in mijn mond stromen als had Oceade er een nieuwe attractie geïnstalleerd. Tot een veganiste het nodig vond om op mijn parade te schijten.

1

Leopolitan Dynamite, gisteren nog Leonoor something something, was duidelijk niet blij. Toen ik haar even googelde bleek ze te werken voor Veganize BXL, een organisatie die zich blijkbaar bezighoudt met meatshaming (of zo, ik heb me er niet in verdiept wegens whatever: elk beest z’n zelfgekozen feest). Zoals de internetetiquette voorschrijft diende ik haar meteen van repliek.

2

Ik monkellachte om een visioen van een levende kalkoen die kakelend en paniekerig gobbelend rond de kerstboom klapwiekt alsof z’n leven er van afhangt, terwijl de familie hem achterna zit met anderhalve kilo truffelgehakt om in z’n hol te douwen. Leonoor niet.

3

Pfrt, nu was ik helemaal klaar met die seitan vretende troela. Tijd voor een waargebeurd verhaal!

45678

Ik kreeg tot op heden geen antwoord.

De troostprijs

Gelukkig nieuwjaar aan al wie dit leest, en hetzelfde aan al wie dit niet leest. Nu het egoïsme tegenwoordig zo welig tiert zou ik het nogal sneu vinden van mezelf om  de overige 6.999.999.900 bewoners van deze aardknol een kutjaar toe te wensen. Mijn goede daad voor 2017, zeg maar.

Nu dat achter de rug is: Bol.com voert momenteel een nieuwjaarsactie waarvoor je vijf producten dient te selecteren die je graag zou krijgen met een budget van maximum vierhonderd knaken, opgeslagen in een lijstje genaamd “Nieuwjaarswens”. Spek voor mijn bek gezien ik een grote fan ben van spullen, maar mijn cloaca minima, Basil geheten, momenteel een aanzienlijk deel van het feestbudget tot groen-geel gevulde pampers reduceert en aldus mijn treat yo’selfvermogen ernstig aantast. Vol goede moed begon ik te graven in het aanbod van de gekende retailer, maar o wee!, op het eind van de rit bleek het budget overschreden met zo’n driehonderd flappen. Paniekerig dat ik door dit feit de hoofdprijs zou mislopen stuurde ik dan maar een mailtje naar de klantendienst om de situatie te verklaren en mezelf terug in de race te zetten.

bol1

bol2

bol3

Zo, dat zou moeten helpen! Hopend op een klantendienst gevuld met mensen die de macht hebben om te beslissen over marketingacties kroop ik onder de wol nadat ik een paar glaasjes slecht gekoelde wijn had gedronken. Morgen spelen op mijn gloednieuwe en, nog beter, volledige gratisse, playstation 4. Wat mij betreft kon de zon niet snel genoeg z’n kankerverwekkende bakkes tonen! In plaats van dozen vol plezier kreeg ik echter dit:

bol-antw

Mijn grootste vrees werd waarheid: Ik ging harder mijn best moeten doen om de Chaymaes van deze wereld te overtuigen betreffende wie de rechtmatige koning der nieuwjaarslijstjes daadwerkelijk is:

bol4

bol5

 

Geniaal zou ik het niet noemen, maar doe maar eens beter om acht uur ’s morgens. Enfin, nooit geschoten altijd mis. Tot, plots in mijn mailbox!

bol-antw2

Niets dan teleurstelling! Sorry, anticlimax, ik weet het. Met de wetenschap dat ik toch twee meisjes had laten gibberen, en ik me duidelijk minder en minder begin op te jagen in het foutieve gebruik van bezittelijke voornaamwoorden besloot ik dan maar om het los te laten. Can’t win ‘em all. Tot, PLOTS IN MIJN BRIEVENBUS!!!

suspense

 

img-20170109-wa0005img-20170109-wa0007

ZIJN JULLIE NU ECHT MET NIETS TEVREDEN? Ik vond het alleszins erg vriendelijk en bijzonder attent. Thanks Bolleke!

 

 

Babympotentie (2)

muzikale-castratie2

Vervolg op Babympotentie (1)

Er zijn drie manieren om een gezonde snaak te ontmannelijken. Vooreerst is er de mechanische castratie. Indien je het zwaar overroepen ‘Rundskop’ niet zag: Men neme twee middelzware keien waarmee men de onfortuinlijke noten in kwestie pureert. That’s it. Toegegeven: Het kan ook minder dramatisch, maar zonder dat tikkeltje meer hadden de Japanners ook nooit gecapituleerd. Op de tweede plaats komt chemische castratie. Wie hoopte dat ik hier een of ander pandyësk sop sop zoutzuurverhaal ga ophangen moet ik teleurstellen: Men vermindert de productie van testosteron op medicinale wijze en daarmee is de kous af. Een derde manier is uiteraard de muzikale castratie. Middels een erg kleine headset die op het scrotum wordt geplaatst stelt men de testes bloot aan een twee uur durende medley bestaande uit het verzamelde werk van Justin Bieber, Margriet Hermans en Nickelback. Kortstondige blootstelling aan kleine doses zorgt voor een tijdelijke leegloop van de zwellichamen, in geval van langdurige begolving zal in het gezonde mannenlichaam een reversieve indaling plaatsvinden. Dit wil, volks uitgedrukt, zeggen dat de behandeling de balzak z’n kloten zodanig uithangt dat ze letterlijk het gat, hier de onderbuikholte, in zijn.

Waarom bovenstaande wetenschappelijk accurate uitleg? Welnu, al deze kennis bracht me op een idee. Als kersvers vader ben ik door de gynaecoloog op een zes weken durend vagijndieet gezet, en dat valt nogal tegen. Om het draaglijk te houden kun je natuurlijk jezelf voor de handkar spannen, maar god weet waar dat eindigt met al die virtual realityporno tegenwoordig. Naar de hoeren gaan, hoe feestelijk de situatie ook wezen mag, is mijns inziens geen goede manier om de geboorte van je zoon te vieren, en om plus minus gewillige grieten op te pikken in een nabij gelegen park ontbreekt het mij aan witte bestelwagen. Neen, ik had nood aan een elegante, tijdelijke en pijnloze oplossing. Het was tijd voor een nieuwe brief aan mijn oude pennenvriend, Peter.

peter1peter2

Peter, de sympathieke knakker, liet niet na om me zo goed als meteen een antwoord te sturen, en zo komt het, lieve vrienden, dat ik deze morgen tussen zeven en kwart na zeven erecties overal te lande met behulp van MNM heb mogen verpletteren. De weg naar de showbizz ligt open, gelukkig ben ik intussen al wat stront gewoon.

peter-antw

Babympotentie (1)

kots

Zo’n jaar geleden stuurde ik Peter Van de Veire een briefje naar aanleiding van een laffe Bieberkoortsaanval zijnentwege bij het krieken van de dag. Uit schrik dat de indaling van m’n testes teniet zou worden gedaan bij herhaling wou ik hem vriendelijk en schriftelijk verzoeken  dat nooit meer te doen. Peter vond de brief in kwestie lollig en  poste hem online.

Ik herinner me nog levendig dat ik plots berichtjes begon te krijgen van vrienden die iets waren tegengekomen in de krant waarvan ze de schrijfstijl herkenden. Of ik een brief had gestuurd naar Peter Van de Veire? Schets mijn verbazing, ik stond op HLN met mijn brief! Hier heeft de mens gewonnen, het hoogste doel bereikt! Gelukkig had de redactie van MNM de tegenwoordigheid van geest gehad om m’n naam te censureren, want mijn Bomma huppelde toen nog fluks door de gangen van het rusthuis (intussen, helaas, niet meer) en die brief stond vol vunzige praat. De onverwachtse populariteit van dat mailtje heeft me er toe aangezet om deze blog te beginnen (met nog meer vunzige praat, sorry Bomma). Het zit zo dat ik deze brieven enkel voor mijn eigen vermaak en dat van mijn vier beste vriendinnen Marie, Eva, Rien en Liesbeth opstelde, maar als zo veel volk geamuseerd is door mijn onzin, waarom ze niet online gooien?

Onlangs contacteerde ik Peter opnieuw, enerzijds om ‘m te bedanken dat hij zich aan z’n woord had gehouden, anderzijds om te vragen alstublieft terug Justin Bieber te draaien (zie deel 2, later). Kwestie dat ik niet aan halve verhalen doe, post ik hier m’n oude mail nog ‘ns. Het is de uitdraai die door de redactie van MNM werd gepubliceerd gezien de site van Peter met webforms werkt. Fucking webforms.

emailpeter

Peter reageerde als volgt

reactiepeter

Lief, toch?